IV

28/09/2012

Μόλις τελείωσα τις» αναμνήσεις απο το σπίτι των πεθαμένων» του Νοστογιέφσκι. Γενικά μου είναι δύσκολο ακόμη να συγκεντρωθώ στο διάβασμα καθώς τις περισσότερες ώρες που έχω ησυχία προτιμώ να τις αφιερώνω στο γράψιμο. Όσο είμαι ακόμα φρέσκος εδώ και όλα μου κάνουν εντύπωση ,προσπαθώ να τα καταγράψω. Κάπου δύο βδόμαδες μου πήρε λοιπόν να το τελείωσω.

 

Έχει ενδιαφέρον πώς αν εξαιρέσει κανείς τις ασύγκριτα πιο άθλιες συνθήκες που βίωνε ο συγγραφέας ,υπάρχει ένας πυρήνας που ακόμα και σήμερα παραμένει άθικτος. Κυρίως σε σχέση με τις περιγραφές των προσωπικοτήτων . Ο Ντοστογιέφσκι δεν διεισδύει  στην «ρώσικη ψυχή» αλλά στην ψυχή του υποπρολεταριάτου που σχεδόν δύο αιώνες μετά και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά παραμένει ίδια.

 

29/09/2012

Μαζευτήκαμε οι κρατούμενοι στο φουαγιέ του ισογείου για να μιλήσουμε για την επικείμενη απεργία πείνας. Ρίχνω μια ματιά γύρω μου. Ω μο Nτιέ σκέφτομαι!Τί κάνω εγώ εδώ; Η τέχνη μιμήται την ζωή ή η ζωή την τέχνη;  Βρίσκομαι άραγε σε μια αναπαράσταση κινηματογραφικής αναπαράστασης ή στο πλατωνικό πρωτότυπο;

Kαμιά εξηνταριά τριχωτοί μαντραχαλέοι

κάθονται σαν να «προσπαθούν » σε τούρκικη τουαλέτα και γεμάτοι φυλακίστικα τατουάζ παίζουν τα κομπολόγια τους!Γυμνοι απο πάνω ,με χρύσες αλυσίδες και σαγιονάρες .Ω μον Ντιέ ξανασκέφτομαι.

 

04/10/2021

Σήμερα θα γράψω για κάποια τεχνικά θέματα της φυλακής. Εγώ πάντα είχα απορίες για πολλά απο αυτά και παρόλο που είχα γνωρίσει κόσμο και κοσμάκι που τα γνώριζε απο πρώτο χέρι ,ποτέ μου δεν έλαβα επαρκείς εξηγήσεις και ικανοποιητικές περιγραφές. Γι αυτό λοιπόν θα προσπαθήσω να το κάνω εγώ ,μιάς και το κράτος μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία ,για να σας λυθούν και εσάς οι απορίες χωρίς να χρειαστεί να έρθεται εδώ…Βέβαια η μοναδική εμπειρία που έχω ακόμα απο φυλακές είναι η πτέρυγα μου καθώς ακόμα καλά καλά δεν έχω κλείσει δύο μήνες..

 

Η πτέρυγα μου λοιπόν, όπως όλες οι υπόλοιπες εδώ, αποτελείται απο δύο ορόφους . Το ισόγειο δηλαδή και τον όροφο. Στο ισόγειο είναι η «στάση φύλακα»-ένα κουβούκλιο δηλαδή με αλεξίσφαιρο φιμέ τζάμι και κάγκελα που πηγαίνεις  αν θέλεις κάτι απο την υπηρεσία ή θέλει αυτή κάτι απο εσένα οπότε σε έχει φωνάξει πιο πρίν απο τα μεγάφωνα.Πηγαίνεις εκεί, χτυπάς το τζάμι με το παράθυρο και σου ανοίγουν.Μέσα έχει δύο φύλακες ,έναν για την β1(με την οποία μοιραζόμαστε την ίδια στάση αλλά αυτοί χτυπάνε το τζάμι απο την άλλη μεριά. Αν τύχει και είναι και τα δύο τζάμια ανοιχτά η μία πτέρυγα μπορεί να έχει οπτική και ακουστική επαφή με την άλλη.Ο άλλος τρόπος για άμεση επικοινωνία είναι να σκαρφαλώσει κάποιος κρατούμενος στην μπασκέτα της αυλής για να δεί πάνω απο τον διαχωριστικό τοίχο.)και έναν για εμάς. Δηλαδή την Β2. Η στάση μέσα είναι σαν πιλοτήριο. Είναι σκοτείνα και έχουν μπροστά τους τις οθόνες που μας παρακολουθούν. Παντού ,εκτός απο το εσωτερικό των κελιών,έχει κάμερες.

 

Στο ισόγειο λοιπόν έχει και το γυμναστήριο.Είναι σαν την αίθουσα πολλαπλών χρήσεων που είχαμε στο σχολείο.Γενικά πολλά πράγματα στην αρχιτεκτονική της φυλακής θυμίζουν σχολείο. Και στην ψυχολόγια επίσης. Εμένα το σχολείο δεν μου άρεσε καθόλου. Εδώ δεν έχω νιώσει τόση μελαγχολία όση ένιωθα στο σχολείο. Οι γονείς στέλνουν τα παιδιά τους με το ζόρι στο σχολείο για δώδεκα ολόκληρα χρόνια και φαντάζονται την φυλακή ώς τον απόλυτο εφιάλτη…Μυστήρια πράγματα. Δεν εννοώ οτι η φυλακή είναι καλή.Εννοώ ότι είναι εξίσου άσχημη με το σχολείο και ότι επιτελεί ή τουλάχιστον προσπαθεί να επιτελέσει τον ίδιο κοινωνικό ρόλο. Να μυήσει το άτομο στην ιεραρχεία ,στην πειθαρχία ,στον ανελέητο ανταγωνισμό,στον τομαρισμό,στην απουσία δημιουργικής ή κριτικής σκέψης και στην πουστιά.

 

Λοιπόν η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων έχει μετατραπεί ,χάρη στην δημιουργικότητα των κρατουμένων, σε γυμναστήριο.Υπάρχει ένας σάκος του μπόξ και ένα τραπέζι του πινγκ πόνγκ που δεν ξέρω αν είναι αγορασμένα με έξοδα τον κρατούμενων ή της υπηρεσίας. Τα βάρη πάντως τα έχουν φτιάξει μόνοι τους. Έχουν προσαρμόσει πλαστικά μπουκάλια ,γεμισμένα με χοντρό αλάτι,σε ένα κομμάτι σκουπόξυλο. Ανάλογα με το επιθυμητό βάρος και τα αντίστοιχα μπουκάλια. Έχουν τυλίξει τα μπουκάλια με μαύρο ύφασμα και δείχνουν της προκοπής . Έχει και μονόζυγο. Δηλαδή μια σωλήνα ,κολλημένη τσάτρα πάτρα ,με κακής ποιότητας ηλεκτροσυγκόληση,σε μιά γωνία. Για να πιαστείς χρειάζεσαι καρέκλα. Υπάρχουν και κουβέρτες διπλωμένες  πολλές φορές που χρησιμεύουν ώε στρωματάκια για ασκήσεις εδάφους.

 

Στο ισόγειο επίσης υπάρχει το προαύλιο για το οποίο έχω μιλήσει και παλαιότερα. Αυτό είναι λίγο χειρότερο απο σχολείου καθώς το ύψος του τοίχου που το περικλύει σου στερεί οποιαδήποτε δυνατότητα αντίληψης του έξω κόσμου. Μας πέταξαν απο πα΄νω ένα ξεροκόμματο ουρανού και μας παράτησαν στη μέση του πουθενά. Γύρω γύρω στην κορυφή των τοίχων έχει εκείνα τα σπιράλ σύρματα όπως στις ταινίες. Βγαίνεις δηλαδή μια βόλτα στο προαύλιο να ξεσκάσεις και σε πιάνει η καρδιά σου. Η αυλή είναι πολύ μικρή. Όσο το τερέν του μπάσκετ .Τα απογεύματα στην αυλή παίζουν 5 Χ5. Έχει πλάκα να τους κοιτάς . Όλες αυτές οι άγριες ρωσοποντιακές φάτσες γλυκαίνουν κάπως με το παιχνίδι.

 

Η αυλή είναι σκέτο μπετόν. Δεν έχει χώμα ή κανένα δεντράκι ούτε ζωγραφιστά. Είναι ένα γκρί σκληρό πράγμα. Όπως όλη η φυλάκη. Εγώ για να παίρνω ενέργεια κάνω μπάνιο πολλές φορές την ημέρα. Όχι για την βρωμιά. Κάτι εχω πάθει και σε αντίθεση με το πώς ήμουν «έξω»,δεν σιχαίνομαι καθόλου. Κάνω συχνά μπάνιο για να νιώθω κάτι φυσικό πάνω μου . Νομίζω η απουσία χώματος και φύσης δεν είναι κάποιο σαδιστικό καψόνι. Είναι η συνέπεια της ικανοποίησης του αιτήματος για διαφάνεια. Στο χώμα και στα δέντρα όλο και κάτι μπορείς να κρύψεις . Η φυλακή ,όπως πάντα ήταν ,είναι τα σκατά της κοινωνικής οργάνωσης του κεφαλαίου υψωμένα στην δύναμη της δευτέρας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μεγεθυντικός φακός κάποιων κοινωνικών λειτουργιών. Προκειμένου να υπάρξει οργάνωση ,τάξη ,πειθαρχία,έλεγχος ώστε το κεφάλαιο να τριγυρνάει ανάμεσα μας ήρεμο ,ασφαλές και ανενόχλητο, η τάξη που το κατέχει και το διαχειρίζεται έχει εξαφανίσει ή τεινει να εξαφανισει οτιδήποτε ζωντανό απο τις πόλεις ή απο τους χώρους συναθροίσεων.

 

Ας πώ για το εσωτερικό. Το ισόγειο και ο όροφος αν εξαιρέσουμε την «στάση φύλακα»,το γυμναστήριο και την αυλή είναι ολοιδιοί. Αποτελούνται απο ένα φουαγιέ οχτώ επι τρία που προεπεκτείνεται σε έναν διάδρομο μήκους επίσης οκτώ μέτρων και πλάτους ενός(αυτό είναι όλο). Τα κελιά ξεκινάνε απο τη μία πλευρά του φουαγιέ και συνεχίζουν στο διάδρομο και στις πλευρές του. Δηλαδή τρία κελιά έχουν την είσοδο τους στο φουαγιέ και τα υπόλοιπα στις δύο πλευρές του διαδρόμου. Εδώ να σημειώσω ότι μόνο εγώ χρησιμοποιώ τον όρο «φουαγιέ» και φυσικά χάριν αστεϊσμου καθώς βρίσκω χαριτωμένες τέτοιου είδους αντιθέσεις. Στο φουαγιέ λοιπόν υπάρχει ένα ψυγείο,μιά κατάψυξη και ένας καταψυκτης για παροχή παγωμένου νερού η χρήση του οποίου έχει απαγορευτεί στην Ελλάδα εδώ και δέκα χρόνια αλλά τα νέα μάλλον άργησαν να φτάσουν. Υπάρχει ένα φουρνάκι,δύο μέτριες εστίες-μάτια και τέσσερις εστιατορικοί νεροχύτες. Επίσης δύο λιγδιασμένοι πάγκοι. Ο εξοπλισμός, αυτός δεδομένου ότι μιλάμε για φυλακή και όχι για youth hostel, είναι πολύ ικανοποιητικός για τα τριάντα άτομα του ορόφου. Στη μέση του φουαγιέ έχουν βάλει ένα πλαστικό τραπέζι βεράντας περιστοιχισμένο απο τέσσερις καρέκλες αντίστοιχης αισθητικής όπου κάθονται όλη μέρα και παίζουν μπιρίμπα. Η μπιρίμπα είναι πολύ της μόδας εδώ.Εγώ δεν μπορώ να μάθω. Ή μάλλον δεν θέλω. Ίσως να το θεωρώ γρουζουζιά. Ποιός ξέρει; Σε άλλες φυλακές παίζουν ντόμινο.

 

Τα κελιά είναι ευρύχωρα και το καθένα έχει την τουαλέτα του αλλά και το μπάνιο του! Και μάλιστα με πόρτα. Δεν είναι όλες οι φυλακές έτσι. Υπάρχουν κάποιες που δεν έχουν στο κελί τουαλέτα και αν κατουριέσαι όταν η φυλακή είναι κλειστή την πάτησες. Επίσης σε αντίθεση με άλλες φυλακές που είναι τετράκλινα εδώ είναι τρίκλινα. Όσο να πείς είναι κάποια πολυτέλεια.

 

Κάθε πρωί στις οκτώ παρά,μπαίνουν οι υπάλληλοι και μας δέρνουν. Αστειεύομαι. Κάθε πρωί στις οκτώ παρά ,μπαίνουν οι υπάλληλοι και μας μετράνε. Σιγουρεύονται οτι το βράδυ δεν έκοψε κανένας τα κάγκελα ώστε να εγκλωβιστεί στην αυλή ή στην νεκρή ζώνη -μέχρι που να φτάσεις πιά; Στις οκτώ και αφού ολοκληρωθεί η καταμέτρηση οι πόρτες ανοίγουν ηλεκτρονικά. Οι πόρτες είναι πολύ βαριές. Πρέπει να σπρώξεις με όλη σου την δύναμη για να ανοίξουν. Στις οκτώ το βράδυ ,ξανάρχονται με μιά ματσόλα και αφού μας μετράνε βαράνε τα κάγκελα του παραθύρου για να σιγουρευτούν ότι δεν τα έχουμε κόψει κατά την διάρκεια της ημέρας. Κάθε βράδυ αυτός  ο θόρυβος της ματσόλας μας ειδοποιεί οτι κλείνουμε. Πιό πριν το έχει ανακοινώσει ο υπάλληλος στο μεγάφωνο αλλά καμιά φορά αργούν. Αυτός ο θόρυβος είναι πιο αξιόπιστος. Για την ακρίβεια πιο Παυλοφικός.

 

Η ίδια διαδικασία συμβαίνει πολύ πρόχειρα και το μεσημέρι που μας «κλείνουν» καμιά ωρίτσα. Τότε δεν βαράνε κάγκελα και η μέτρηση γίνεται  άρπα κόλα. Μόλις κλείνουμε ,είτε για μεσημέρι είτε για βράδυ,οι τραπεζοκόμοι μας φέρνουν  τους δίσκους με το φαγητό ,το οποίο αν δεν έχεις την διάθεση να φανταστείς με πόσες κατσαρίδες έχει μαγειρευτεί αλλά και απο ποιούς έχει μαγειρευτεί,είναι αξιοπρεπές. Τύπου φοιτητικής λέσχης και καλύτερο. Συνήθως συμπληρώνουμε με κάποιο φαγητό που έχουμε μαγειρέψει μόνοι μας.

 

Κάθε τρίτη έρχεται το μπακάλικο της φυλακής,δηλαδή τσιγάρα,τηλεκάρτες,αυγά,νερά και τέτοια. Κάθε τετάρτη έρχεται μαναβική,κάθε πέμπτη σούπερ μάρκετ και κάθε παρασκευή χασάπης. Πρέπει όμως να έχεις κάνει εβδομαδιαίο πλάνο γιατί το σάββατο παραγγέλνεις για όλη την εβδομάδα.

 

Η φυλακή όπως έχω γράψει και παλαιότερα είναι μια μύηση,μια διαβατήρια τελετουργία. Τώρα ,σε τι ακριβώς σε μυεί και για που διαβαίνεις,δεν το έχω διαπίστωσει ακόμα θετικά. Υποτίθεται στην πειθαρχία, την ιεραρχία ,την πουστιά και την αδικία της Αγοράς. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που πράγματι «αποκαλύπτεται»στον μυημένο είναι η βαθειά σχέση εξουσίας και εγκλήματος.Έτσι ή αλλιώς πάντως έχει ίδια χαρακτηριστικά με τις τελετουργίες μύησης. Ας πούμε ,πέρα απο τα σεξουαλικά καψόνια,την στέρηση στην συγκεκριμένη περίπτωση πέρα απο την τοποθέτηση τόσο των σωμάτων των κρατουμένων όσο και της ιδιότητας τους σε ένα σημείο μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας,στην φυλακή είναι χαρακτηριστική και μια σειρά απο αναίτιες απαγορευσεις.Ταμπού. Ας πούμε πάλι,πρίν δέκα χρόνια μπορεί κάποιος να κατάπιε χλωρίνη για να αυτοκτονήσει. Η χλωρίνη απαγορεύτηκε στην φυλακή δια παντώς.Μπορεί ο αρχιφύλακας να άλλαξε ,ο δειυθυντής να άλλαξε ,οι κρατούμενοι να αλλάξανε αλλά η απαγόρευση έμεινε.Πλέον μπορεί κανένας να μην ξέρει γιατί απαγορεύτηκε η χλωρίνη αλλά να το θεωρούν όλοι εντελώς φυσιολογικό. Κάτι σαν φυσικό νόμο.Τι και αν υπάρχουν δεκάδες τρόποι, τους οποίους δεν θα απαριθμησω , για να αυτοκτονήσει κανείς. Η χλωρίνη απαγορεύεται!Αυτό είναι ένα απο τα δεκάδες παραδείγματα παράλογων απαγορεύσεων.

 

Επιστρέφω στο εσωτερικό του κελιού. Το κελί σου ή τον χώρο γύρω απο το κρεβάτι σου μπορείς να τον διακοσμήσεις όπως θέλεις. Συνήθως οι κρατούμενοι βάζουν κάποιο σεντόνι  σαν ταπετσαρία ή κάποιο πανό. Έτσι αν οι τρείς κάτοικοι ενός κελιού δεν μοιράζονται τις ίδιες απόψεις περί αισθητικής ,μπορείς να συναντήσεις τον spiderman αντιμέτωπο με τον Τσε. Κάτι που μέσα στην τηλεοπτική σύγχυση που επικρατεί  εδώ δεν φαίνεται σε κανέναν περίεργο. Κάποιος κρατούμενος  έβαλε για ταπετσαρία ένα γκρί σεντόνι με μαύρα κινέζικα ιδεογράμματα. Το αποτέλεσμα θα το ζήλευε και διακοσμητής. Αυτός που κοιμάται στο  απέναντι κρεβάτι , ένας έλληνας  που δεν ξέρει να γράφει και όλη μέρα είναι μπουκωμένος στα ψυχοφάρμακα , έχει κοτσάρει μια ελληνική σημαία με αποτέλεσμα να καταστραφεί εντελώς η αισθητική του κελιού. Το δικό μου κελί είναι άθλιο γιατί τα» ξέσκισαν»   οι φύλακες όλα σε μια  έρυνα για κινητό.Δεν έμαθα αν το βρήκαν .Πάντως οι συγκάτοικοι είναι για να φεύγουν και δεν ξανασχολήθηκαν. Εγώ θέλω να πάω σε κάποια απο τα απέναντι που έχουν θέα στην αυλή και όχι στον ακάλυπτο της φυλακής! Μένω σε κελί που έχει θέα σε ακάλυπτο.Ούτε ήρωας του Αρκά να ήμουνα ! Οπότε ούτε εγώ ασχολούμε και μένει το κελί σαν κελί.

 

Ξέχασα να πώ οτι πολλοί κρατούμενοι έχουν γύρω στους τοίχους σταυρούς και αγιογραφίες. Καμιά φορά μπερδεύεσαι και νομίζεις οτι είσαι σε κελί μοναχού.Επίσης για να τα κολλάνε όλα αυτά στους τοίχους χρησιμοποιούν λιωμένο καλαμάκι που κάνει εξαιρετική δουλειά.

 

Τηλεόραση για να δείς πρέπει να φοράς ακουστικό.Αυτό είναι γνωστό.Η υπηρεσία παίρνει το ηχείο και συ για να ακούς πρέπει να βάλεις ακουστικό.Το τίπ είναι ότι κάποιοι κρατούμενοι που δεν αντέχουν να μην ακούνε δυνατά τηλεόραση ,ξηλώνουν τα ηχεία που είναι για τις ανακοινώσεις και τα φοράνε στις τηλεοράσεις.Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην ακούμε τις μισές ανακοινώσεις!

 

Τέλος,δεν ξέρω αν γίνομαι κουραστικός, αλλά θέλω να πώ δύο,τρία λόγια για την ψυχολογία του κρατούμενου. Ο κρατούμενος στις περισσότερες περιπτώσεις έχει εκπέσει απο κάθε κοινότητα. Τις περισσότερες φορές είναι αυτό που στην διάλεκτο της φυλακής αποκαλούμε «πατσαβούρι».Ο μέσος κρατούμενος βλέπει τον ευατό του ως υπόλογο απέναντι στους φύλακες και δεν καταλαβαίνει οτι οι φύλακες είναι υπόλογοι σε εμάς απο την στιγμή που κάνουν μια τόσο ντροπιαστική δουλειά και μάλιστα σε βάρος μας. Συνήθως ο κρατούμενος , επειδή δεν έχει ανθρώπους έξω να τον στηρίζουν,νιώθει την  φυλακή σαν το σπίτι του. Τους φύλακες σαν μεγάλους αδερφούς και τον αρχιφύλακα σαν πατέρα. Τον ευατό του σαν άτακτο παιδί που παρά τις σκανδαλιές του αξίζει και αυτό λίγη  αγάπη. Με άλλα λόγια έχει την ηθική του κουταβιού. Είναι ικανός να ρουφιανέψει με αντάλλαγμα μιά τεσσάρα τηλεκάρτα ή έναν μικρό καπνό. Μπορεί  ακόμα και χωρίς ανταλλάγματα απο μια διεστραμμένη αίσθηση καθήκοντος.

 

Η φυλακή  δεν είναι μόνο μια αποθήκη ψυχών. Είναι μια αποθήκη αναστεναγμών. Όσο υπάρχουν φυλακές η ανθρωπότητα είναι ένα κάθαρμα.

 

05/10/2012

Τέλειωσα τους «ανθρωποφύλακες» του Κοροβέση. Λοιπόν τρόμαξα με τα βασανιστήρια που γίνοταν τότε. Εγώ γλίτωσα με μια κλωτσοπατινάδα .Αυτό δεν σημαίνει οτι καταργήθηκαν τα βασανιστήρια. Πολλοι κρατούμενοι εδώ μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Τέλος πάντων το ενδιαφέρον είναι οτι αν εξαιρέσει κανείς την σωματική βία, όλη η ρητορική των ανακρίσεων για πολιτικούς λόγους παραμένει ίδια. Είναι φοβερό οτι χρησιμοποιούν  ακόμα ακριβώς τις ίδιες ατάκες.

ΙΙΙ

17/09/2012

Ώρες ώρες δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι εδώ. Δεν το χωράει ο νους μου αυτό που συμβαίνει. Δεν μιλάω μόνο για την περίπτωση μου. Για τη  φυλακή γενικά. Τέλος πάντων. Θυμάμαι πριν λίγες μέρες που είχα σταθεί στο μοναδικό σημείο της πτέρυγας που μπορείς να δεις λίγο έξω. Βλέπεις ένα μικρό κομμάτι γυμνού βουνού. Κάθομαι και κοιτάω. Με βλέπει ένα  παιδί. Μια Λομπροσική φυσιογνωμία. Μου λέει: νωρίς είναι ακόμα. Εννοεί ότι το σημείο αυτό είναι για τις μεγάλες απελπισίες και είναι νωρίς για να απελπίζομαι. Αναρωτιέμαι αν, άραγε, αυτά τα λίγα μέτρα που σου επιτρέπουν να δεις «έξω» είναι ένα λάθος του αρχιτέκτονα ή οι τελευταίες ρανίδες .ανθρωπιάς που του απέμειναν. Αν είναι το δεύτερο, υπάρχει ελπίδα για την ανθρωπότητα. Φαντάσου να το έκανε επίτηδες, να είπε: αν τους αφήσω αυτήν την μικρή τρύπα να βλέπουν, δεν θα με καταλάβει κανείς…

Το δύσκολο στην φυλακή δεν είναι ούτε ο περιορισμένος χώρος ούτε η αναγκαστική συμβίωση. Το δύσκολο είναι που κάθε δευτερόλεπτο πρέπει  να δίνεις μάχη με τον εαυτό σου για να μην αλλοιωθείς απ’ αυτά.

21/09/2012

Ο εγκλεισμός είναι κάποιο είδος σύγχρονης μύησης με διάφορα στάδια. Απ’ την διαβολοβδομάδα της ανάκρισης στην «ανακούφιση» της προφυλάκισης. Απ’ την ανασφάλεια της υποδικίας στην βεβαιότητα της καταδίκης .Απ’ την ελπίδα του εφετείου στην αναμονή της πρώτης άδειας. Και το ανώτερο στάδιο η αγροτική φυλακή. Σχεδόν πολίτης πάλι! Μια τελετουργία διάβασης που διαρκεί χρόνια και μέσα στην οποία το άτομο μυείται στην βαθύτερη ουσία του εγκλήματος. Του αποκαλύπτεται το «μυστικό» της αδιαίρετης σχέσης του εγκλήματος με την κοινωνία του κεφαλαίου.

22/09/2012

Στην φυλακή υπάρχουν αναλφάβητοι. Έλληνες αναλφάβητοι.!Ω μι τζι!

23/09/2012

Πιστεύω πως  κάποιους εδώ πέρα δεν τους φυλάκισαν για να τους τιμωρήσουν ούτε για να τους σωφρονίσουν. Πιστεύω ότι τους φυλάκισαν  για να τους κρύψουν. Καμιά φορά νομίζω πώς είμαι σε εκπομπή της Ανίτα Πάνια. Όταν το νομίζω αυτό έχει λίγο πλάκα.

24/09/2012

Με τις φάτσες που υπάρχουν εδώ είναι να αναρωτιέσαι αν ο Λομπρόσο  είχε  τελικά  δίκαιο ή αν οι σχολές δικαστών δεν έχουν ενημερώσει τους δύο τελευταίους αιώνες την βιβλιογραφία τους. Θεωρώ βάσιμη την υποψία μου ότι οι καταδικαστικές αποφάσεις επηρεάζονται πολύ απ’ τα χαρακτηριστικά του προσώπου.

25/09/2012

Ο Αλβανός συγκάτοικος φυσάει και ξεφυσάει .Απέξω ακούγεται βαβούρα. Διάφορα πηγαδάκια ,η κάθε φυλή το δικό της.»Πω πω ρε γκαμώτο. Δέκα τετραγωνικά είμαστε δέκα γκλώσσες ακούμε!». ο αλβανικός τρόπος να είσαι εύστοχος και λακωνικός .

Τάσος Θεοφίλου, φυλακές Δομοκού

Σχετικά με την τοποθέτηση βραχιολιού-GPS σε κρατούμενους.

 

Με αφορμή το ρεπορτάζ στην «Αυγή» της Κυριακής (20.01.2013) της κ. Ειρήνης Λαζαρίδου σε σχέση με τα σχέδια του υπουργείου Δικαιοσύνης για την τοποθέτηση βραχολιού-GPS [1] σε υπόδικους και κατάδικους, θα προσπαθήσω να εκφράσω κάποιες διαφωνίες και να συμπληρώσω κάποιες σκέψεις σε μια συζήτηση που δυστυχώς, προς το παρόν, δεν δείχνει να απασχολεί σε βαθμό ανάλογο με τη σημασία της. Σαν να μην πρόκειται για ένα μέτρο που σηματοδοτεί το ολοκληρωτικό πέρασμα σε μια κοινωνία επιστημονικής δυστοπίας.

Το εν λόγω ρεπορτάζ εντοπίζει ως κυρίαρχο πρόβλημα των ελληνικών φυλακών τον υπερπληθυσμό τους και αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού ως προς την αποσυμφόρησή τους. Κύριο εμπόδιο θεωρεί το υψηλό κόστος και εκφράζει τον φόβο ότι, κατά το παράδειγμα των χωρών της Λατινικής Αμερικής, μόνο οι πλούσιοι κρατούμενοι και συγκεκριμένα τα στελέχη του οργανωμένου εγκλήματος θα μπορούν να κάνουν χρήση του (εκτίοντας τις ποινές τους σε κατ’ οίκον περιορισμό) τη στιγμή που η πλειοψηφία των κρατουμένων θα συνεχίσει να στοιβάζεται σαν τις κατσαρίδες.

Θεωρώ μερική και ως εκ τούτου προβληματική την αναγωγή του υπερπληθυσμού σε κυρίαρχο πρόβλημα της φυλακής. Σίγουρα είναι ντροπιαστικό για μια κοινωνία να στοιβάζει τους αποδιοπομπαίους τράγους της ανά τετράδες σε κελιά των 3 τετραγωνικών μέτρων, όπως συμβαίνει στις περισσότερες φυλακές της χώρας. Όμως ακόμη χειρότερη είναι η νεκρική άνεση που προσφέρουν τα τρίκλινα ευρύχωρα κελιά με θέρμανση και ζεστό νερό στις καινούργιες κλειστές φυλακές αμερικάνικου τύπου. Τρίκαλα, Δομοκός, Γρεβενά, Νιγρίτα, Χανιά. Στα όρια της αισθητηριακής απομόνωσης, απομονωμένος ακόμα και από τις επαρχιακές πόλεις στις οποίες υποτίθεται ότι είναι χτισμένες αυτές οι φυλακές, ο κάθε κρατούμενος, ως εξωτερικό ερέθισμα, δικαιούται μόνο ένα μικρό κομμάτι ουρανού πάνω από ένα κλειστοφοβικό προαύλιο που σε μέγεθος και αρχιτεκτονική περισσότερο θυμίζει πάτο άδειας πισίνας.

Το σακάτεμα του ψυχικού κόσμου του κρατούμενου, η κοινωνική και η οικονομική του καταστροφή, η βίαιη τοποθέτησή του σε μια τεχνητή και επιβεβλημένη από την ποινική Δικαιοσύνη κοινότητα, η στέρηση των αγαπημένων του προσώπων, ο περιορισμός των αισθήσεων, με λίγα λόγια η διαδικασία απανθρωποποίησής του, είναι τα βασικά προβλήματα της φυλακής. Ο υπερπληθυσμός είναι ένα πρόβλημα τόσο υπαρκτό όσο και ενδεικτικό της σαδιστικής αδιαφορίας του τιμωρητικού συστήματος, αλλά με το να επικεντρώνει κανείς σε αυτό κινδυνεύει να συσκοτίσει το ουσιαστικό πρόβλημα, που είναι η φυλακή καθ’ αυτή.

Ωστόσο, για όσους επιμένουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης των φυλακών και αναζητούν κάποια θεσμική λύση για την καλυτέρευση των συνθηκών μέσα σε αυτές, αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από τη μείωση των ποινών, την επιεικέστερη αντιμετώπιση των παραβατών και την καθιέρωση της έκτισης των 3/7 έναντι των 3/5 που ισχύει σήμερα για την αναστολή ποινής.

Οι φόβοι που εκφράζονται στο ρεπορτάζ, για τη δυνατότητα που ενδεχομένως να αποκτήσουν τα στελέχη του οργανωμένου εγκλήματος να μετατρέψουν την ποινή τους σε κατ’ οίκον περιορισμό καταφέρνοντας έτσι να συνεχίσουν την εγκληματική τους δραστηριότητα, είναι μάλλον αβάσιμη. Στην Ελλάδα, όσο και αν ακούγεται περίεργο, παρά τη διαπλοκή του με την πολιτική και οικονομική εξουσία, το οργανωμένο έγκλημα διώκεται με ειδικούς νόμους και τα στελέχη του καταδικάζονται σε εξοντωτικές ποινές. Η ποινική Δικαιοσύνη δεν έχει δείξει καμιά επιείκεια απέναντί του και δεν προκύπτει ότι θα αλλάξει τακτική με αφορμή το βραχιολάκι. Το βραχιολάκι λοιπόν δεν έρχεται για να βγάλει από τη φυλακή τα στελέχη του οργανωμένου εγκλήματος. Πολύ περισσότερο, δεν έρχεται για να ανακουφίσει τους κρατούμενους από τον υπερπληθυσμό, τη στιγμή που είναι γνωστό ότι οι προφυλακίσεις και οι καταδικαστικές αποφάσεις επιβάλλονται από τα ελληνικά δικαστήρια με μια ευκολία που δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για κάποιου είδους αρνητική βαθμολογία σε διαγωνισμό. Σαν να είναι οι ποινές που καταδικάζουν ανθρώπους σε εγκλεισμό το αποτέλεσμα κάποιας λογιστικής εξίσωσης και όχι τα χρόνια που φορτώνονται στην πλάτη τους πραγματικοί άνθρωποι θαμμένοι ζωντανοί.

Δεδομένης της έκρυθμης κοινωνικής κατάστασης και της αντιμετώπισής της από την εξουσία μέσω του» δόγματος της μηδενικής ανοχής», το βραχιολάκι όχι μόνο δεν θα συμβάλει στην αποσυμφόρηση των φυλακών, αλλά αντίθετα θα προκαλέσει ένα κύμα αυστηροποίησης της ποινικής Δικαιοσύνης, δίνοντας στους λειτουργούς της τη δυνατότητα να φυλακίζουν με τη σαδιστική άνεση που το έκαναν έως τώρα, αλλά και επιπλέον να επιβάλλουν το όχι μόνο ανώδυνο αλλά και κερδοφόρο για το κράτος «βραχιολάκι» σε κατηγορίες παραβατών τόσο ελαφριές που μέχρι τώρα δεν συνηθιζόταν να έχουν επιπτώσεις. Δηλαδή με το παραμικρό πλημμέλημα.

Είναι σημαντικό να γίνει σαφές ότι αυτό το μέτρο δεν αφορά μόνο κρατουμένους ή μόνο παραβατικές και υποπολιτισμικές ομάδες. Αφορά όλους όσοι έχουν για μοναδικό τους εμπόρευμα την εργασιακή τους δύναμη. Ολόκληρο το προλεταριάτο. Και αυτό γιατί είναι η τάξη αυτή που, όσο η κρίση βαθαίνει και η απαξίωση της εργασιακής δύναμης παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις, τείνει να είναι έκθετη σε μια ολοένα και αυστηρότερη ποινική καταστολή.

Σε συνδυασμό με την «εναλλακτική» ποινή (που, όπως αποκάλυψε ο υφυπουργός Δικαιοσύνης στην τηλεοπτική εκπομπή «Πρωταγωνιστές» είναι επίσης στις προθέσεις του υπουργείου), δηλαδή την άμισθη «κοινωφελή «εργασία, είναι το πρώτο βήμα για την εγκαθίδρυση του σωφρονιστικού – βιομηχανικού συμπλέγματος στην Ελλάδα, που θα δώσει τη χαριστική βολή στην ήδη απαξιωμένη εργασιακή δύναμη, αφού η βιομηχανία της ποινικής καταστολής θα είναι σε θέση να παρέχει έναν απόλυτα ελεγχόμενο και συγχρόνως άμισθο στρατό εργαζομένων δημιουργώντας ένα τοπίο επιστημονικής δυστοπίας. Οι προλετάριοι λοιπόν δεν θα έχουν τίποτα να χάσουν παρά τις μεταμοντέρνες και με GPS αλυσίδες τους.

Α. Θεοφίλου, κρατούμενος φυλακών Δομοκού

[1] : http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=744761

Για το δόγμα μηδενικής ανοχής και την απεργία πείνας του Σπύρου Δραβίλα.

Το δόγμα της μηδενικής ανοχής εφαρμόζεται απέναντι τόσο σε λανθάνουσες όσο και σε έκδηλες μορφές ταξικής πάλης.Τόσο σε αγωνιστές εργαζόμενους όσο και σε παραβατικούς.Τόσο σε απεργούς όσο και σε κρατούμενους.Είναι το δόγμα της απόλυτης εξούσιας του κεφαλαίου πάνω στους αποκλεισμένους.Είναι το πλέγμα αστυνομικο-δικαστικής αυθαιρεσίας που εξαπλώνεται με τις ευλογίες της μιντιακής ιεράς εξέτασης.Σημείωση:Ο ¨προοδευτικός¨ βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ. και καθηγητής εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης πρότεινε σε επιτροπή της βουλής την ενοποίηση του υπουργείου Δημόσιας Τάξης με αυτό της Δικαιοσύνης  προαναγγέλοντας  ένα κοινωνικό τοπίο υπό το βλέμμα του κάθε Δένδια.Ένα κοινωνικό τοπίο πιο εφιαλτικό απο το ίδιο βλέμμα του Δένδια.
Το έδαφος έχει προλειάνει η ιερά εξέταση των μίντια που έχει οδηγήσει με τις παρεμβάσεις  της στην Αμερικανοποίηση του ελληνικού ποινικού συστήματος(ο κατηγορούμενος πρέπει πια να αποδεικνύει ότι είναι αθώος και όχι το δικαστήριο ότι είναι ένοχος).Έχοντας επιβάλει την αμερικανόφερτη λογική ¨η αστυνομία τους πιάνει αλλά οι δικαστές τους αφήνουν¨.Η μιντιακή ιερά εξέταση θεωρεί οτι η Δικαιοσύνη  ¨λειτουργεί¨ μόνο όταν είναι αμείλικτη.Μόνο όταν ,προκειμένου να είναι αμείλικτη,παραβαίνει τις ίδιες τις αρχές της.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Δικαιοσύνη ¨λειτουργεί¨ όταν εντελώς αυθαίρετα διώκει νεολαίους για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση αλλά δεν ¨λειτουργεί¨ όταν  ελλείψει στοιχείων δεν τους προφυλακίζει(περίπτωση 25χρόνης και 29χρόνου το γενάρη του 2013).
¨Λειτουργεί¨ όταν ξεπερνόντας κάθε όριο δικαστικής αυθαιρεσίας παρατείνει προφυλακίσεις αγωνιστών προσθέτοντας  τους νέες δικογραφίες με σκεπτικό που θα μπορούσε να εμπνεύσει έναν Νταλί  ή έναν Μπονιουέλ(περίπτωση κατηγορουμένων για συμμετοχή στην Ε.Ο  Σ.Π.Φ το καλοκαίρι του 2012).Ενώ δεν ¨λειτουργεί ¨όταν αποφυλακίζει αγωνιστές ,όπως οφείλει,μετά την λήξη του ανώτατου ορίου προφυλάκισης(περίπτωση Επαναστατικού Αγώνα).
Η Δικαιοσύνη¨ λειτουργεί¨ όταν σέρνει στις φυλακές και τα δικαστήρια ανθρώπους με χαλκευμένα απο την αστυνομία κατηγορητήρια ενώ¨ δεν λειτουργεί ¨ όταν ελλέιψει στοιχείων τους αθωώνει και,ώ θεοί τί σκάνδαλο,τους αποφυλακίζει(υπόθεση ρέντη ,όπου ένας απο τους κατηγορούμενους για την ληστεία που προηγήθηκε της εκτέλεσης  των δύο αστυνομικών,αθωώθηκε και αποφυλακίστηκε τον νοέβρη του 2012 ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων στα Μ.Μ.Ε).
Η Δικαιοσύνη¨ λειτουργεί¨ όταν παραπέμπει σε ανακριτή  με την επιβαρυντική διάταξη του κουκουλονόμου 93 αναρχικούς αγωνιστές την στιγμή που ούτε ένας δεν είχε καλλυμένα  τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ,ενώ ¨δεν λειτουργεί¨ όταν τελικά αυτοί δεν φυλακίζονται!(υπόθεση ανακατάληψης της βίλα Αμαλίας γενάρης 2013).
Με αυτά δεδομένα λοιπόν ,η Δικαιοσύνη ¨δεν λειτουργεί¨ όταν δίνει,έπειτα απο εξαντλητική απεργία πείνας ,στον κρατούμενο Σπύρο Δραβίλα την ολιγοήμερη άδεια που δικαιούται ενώ φαίνεται να ¨λειτουργει¨όταν επιστρατεύει αβάσιμες και ξεχασμένες στα ψυγεία της Γ.Α.Δ.Α δικογραφίες προκειμένου να του την στερήσει.
Ενάντια σ΄αυτήν ακριβώς την λογική ο Σπύρος Δραβίλας έχει ξεκινήσει για δεύτερη φορά τον αγώνα του ενάντια στην αυθαιρεσία της Ποινικής Δικαιοσύνης ,ξεκινώντας απεργία πείνας  απο την δευτέρα 4/02/2013 διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα του σε ολιγοήμερη άδεια.
Η Ποινική Δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή.Αν μπορούσε να της αποδοθεί ανθρώπινη ιδιότητα αυτή δεν είναι άλλη απο την εκδικητικότητα.Ο Σπύρος Δραβίλας είναι καταδικασμένος και  εκτίει την ποινή του ώς ο άνθρωπος που προσγείωσε για πρώτη φορά ελικόπτερο στο πραύλιο του κορυδαλλού οδηγώντας δύο κρατούμενους (Β.Παλαιοκώστας, Α.Ριτζάι) στην ελευθερία.Ο ίδιος αρνείται τις ¨κατηγορίες¨όμως έστω και μόνο ύποπτος να ήταν για μια τόσο μεγαλόπρεπα ευγενική πράξη είναι αρκετό.Είναι αρκετό για να ερμηνεύσει την εκδικητική μανία των αστυνομικών και δικαστικών αρχών απέναντι του.Είναι αρκετό για να έχει την υποστήριξη και την αλληλεγγύη όλων όσων εκέινο το καλοκαιρινό απόγευμα του του 2006 χαμογέλασαν συνειδητοποιώντας ότι τελικά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο…

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ ΑΝΟΧΗΣ.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΔΡΑΒΙΛΑ.

Α.Θεοφίλου
Ε1.Πτέρυγα φυλακών Δομοκού
07/02/2013