VI

15/10/2012

Η ανακύκλωση στη φυλακή είναι σχεδόν επιστήμη. Τα πάντα μπορούν να αποκτήσουν  μια εναλλακτική χρήση αντί να πεταχτούν. Άδειες τηλεκάρτες, για να ξύνουν ο, τι κολλάει στο ταψί, άδεια κουτάκια από ταχίνι για ταπερ και ετικέτες από σαμπουάν για αυτοκόλλητα. Το μεταλλικό κουτί του nescafe τρυπημένο στον πάτο του και γυρισμένο ανάποδα λειτουργεί ως καπάκι για την τρύπα της αποχέτευσης. Αλλά και το φαγητό ποτέ δεν πάει χαμένο. Το μπαγιάτικο ψωμί ψήνεται και γίνεται παξιμάδια και ο, τι περισσεύει από το φαγητό του συσσιτίου ξαναμαγειρεύεται με άλλον τρόπο και την προσθήκη σάλτσας ή καρυκευμάτων ανάλογα με τα γούστα των κρατούμενων.Τα πάντα μπορούν να βρουν διαφορετική χρήση από αυτήν που προορίζονταν αρχικά. Μέσα σε αυτόν τον σκουπιδοτενεκέ ανθρώπων λειτουργεί ένα εργαστήρι ανακύκλωσης εμπορευμάτων! Μαρξ, Ντεμπόρ! Η διαλεκτική με πνίγει.

16-10-2012

Περπατάω στην αυλή. Κάθε είκοσι μέτρα βρίσκω τοίχο και κάνω μεταβολή. Πάνω-κάτω στην αυλή για καμιά ώρα. Κάνω δύο τρία  χιλιόμετρα την ημέρα συνήθως ακούγοντας μουσική. Πολύ ταιριαστοί με το industrial τοπίο είναι οι prodigy. Σήμερα δεν ακούω μουσική. Σήμερα μιλάω με τον Σίνκ. Τον Ινδό που έχει ισόβια επειδή έσφαξε έναν συμπατριώτη του για μία παρεξήγηση. Έχει ευγενική φυσιογνωμία και αρχικά δεν μπορείς να πιστέψεις ότι έκανε κάτι τέτοιο. Μόνο όταν θυμώνει το πρόσωπο του γίνεται σαν οργισμένος Ινδουιστικός θεός. Τα φρύδια του σχηματίζουν ένα βέλος που δείχνει την μύτη του και τα μάτια του συννεφιάζουν. Τότε καταλαβαίνεις ότι πράγματι, μπορεί να έχει κάνει κάτι τέτοιο. Κατά τα άλλα είναι καλός. Ευγενικός και για τα δεδομένα της πτέρυγας αξιοπρεπής.

Περπατάμε πάνω-κάτω στην αυλή σαν τους αυτιστικούς. Μου λέει πως όταν αποφυλακιστούμε θα συνεχίσουμε από συνήθεια να πηγαίνουμε πάνω-κάτω χωρίς να υπάρχει τοίχος. Γελάμε. Μου λέει πως δύο τρία χρόνια φυλακή καλό κάνει αλλά δεκαέξι τρελαίνεσαι. Πουτάνες είναι λέει.Μου λέει επίσης πως όταν του βάλανε τα ισόβια η εισαγγελέας σχολίασε ειρωνικά ότι δεν πρέπει να του κακοφαίνεται γιατί σε οκτώ χρόνια θα πάρει άδεια! Λες και τα χρόνια δεν θα περάσουν από πάνω του.Σε οκτώ χρόνια ένας άνθρωπος έχει ζήσει, έχει πράξει, έχει δει, έχει σκεφτεί, έχει γνωρίσει, έχει γελάσει, έχει θυμώσει τόσο πολύ που γίνεται άλλος άνθρωπος. Κρατάει τον πυρήνα της προσωπικότητας του αλλά όλο το υπόλοιπο αλλάζει. Όλα αυτά σε οκτώ χρόνια. Πόσο μάλλον σε δεκαέξι. Σε δεκάξι χρόνια, αυτός που θα αποφυλακιστεί θα είναι άλλος άνθρωπος από αυτόν που φυλακίστηκε. Και επιπλέον πέραν από την βάρβαρη και μεσαιωνική τιμωρία του, που είναι ο μακροχρόνιος εγκλεισμός, η ζωή του θα έχει καταστραφεί δια πάντως. Ψυχικά, πνευματικά, κοινωνικά, οικονομικά. Και τι να κάνουμε, θα αναρωτηθεί κάποιος. Να αφήσουμε τον καθένα να σκοτώνει και ανενόχλητα; Δεν έχω απάντηση σε αυτό. Δεν θα πω το κλισέ, πως αν αυτή η πράξη είχε ρατσιστικά κίνητρα και γινόταν από έλληνα θα θεωρούνταν  πλημμέλημα. Δεν θα πω ούτε για την κοινωνία του κεφαλαίου που παράγει η ίδια τόσο το έγκλημα και τον εγκληματία όσο και τον ορισμό τους. Δεν θα δώσω καμία απάντηση, όμως ξέρω ότι όποιος δεν έχει καθίσει έστω έναν μήνα φυλακή δεν δικαιούται να «αναρωτηθεί».

17-10-2012

-Έχει δουλειά στην βουλγαρία;

-Βέβαια!Τώρα πια έχει πολύ…

-Πήρε τα πάνω της.

-Ναι ,δυόμιση χιλιάρικα το κεφάλι

-Δουλεύουν καλά εκεί!

-Ναι τώρα είναι βουλγαρία για ρουμανία.

Μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να καταλάβω ότι οι δύο ουκρανοί και ο ένας βούλγαρος, μιλούσαν για «διακίνηση μεταναστών». Με στυλ όχι κυνικό. Απλά αδιάφορο. Λες και το εμπόρευμα στο οποίο αναφερόταν δεν ήταν άνθρωποι αλλά πατάτες.

Η ιερή μανία των μίντια αναγάγει οτιδήποτε παράνομο-ακόμα και μία,χωρίς χαρτιά,ανθρώπινη ύπαρξη-σε δαιμονικό. Μιλάει για δουλεμπόριο και για δουλεμπόρους. Στην πραγματικότητα δεν είναι χειρότερο από το να δουλεύεις σε γραφείο ενοικίασης εργαζομένων. Όμως όπως και να το κάνει κανείς δεν είναι ούτε καλύτερο…

για τις αποδράσεις..

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε ένα 24ωρο πριν την μαγική απόδραση στις φυλακές Τρικάλων στις 22-3-2013.

Έχει ίσως κάποιο ενδιαφέρον να σχολιαστούν οι δυο τελευταίες απόπειρες απόδρασης από φυλακές υψίστης ασφαλείας. Με ελικόπτερο από τα Τρίκαλα η μια , με μια μικρή μπλόφα από το Μαλανδρίνο η άλλη.

Στη μία περίπτωση φάνηκε ότι η αστυνομία δεν δίστασε, προκειμένου να εμπεδωθεί το δόγμα μηδενικής ανοχής, να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή δεκάδων ανθρώπων, επικαλούμενη την πρόθεση της να αποτρέψει μια απόδραση , πράξη που διώκεται σε βαθμό πλημμελήματος…

Στη δεύτερη περίπτωση είδαμε τι μπορεί να πετύχει ένας κρατούμενος καμουφλάροντας ένα απλό ράδιο σε τηλεχειριστήριο βόμβας (!) αν οι διωκτικοί μηχανισμοί ξέρουν ότι με την ελευθερία του δεν αστειεύεται. Μπορεί τελικά να μη κατάφερε να φύγει αλλά κράτησε για ένα 24ωρο μια φυλακή στο πόδι με μόνο του όπλο τη απόφαση.

Όμως αυτό που πραγματικά έχει σημασία σ’ αυτά τα δυο περιστατικά είναι η αλλαγή στο νόημα της απόδρασης και η μετάλλαξη της σε μια ατομική υπόθεση του κρατούμενου. Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’90 η εξέγερση και η απόδραση ήταν δυο έννοιες σχεδόν αλληλένδετες. Η εξέγερση ήταν συνήθως η συνέπεια μιας απόπειρας μαζικής απόδρασης . Οι κρατούμενοι σε μια φυλακή , όλοι μαζί προσπαθούσαν ν’ αποδράσουν , κάποιοι τα κατάφερναν, κάποιοι τραυματίζονταν από σφαίρες μπάτσων στην προσπάθεια και οι υπόλοιποι επέστρεφαν πίσω κι έκαιγαν την φυλακή τους. Για την μετάλλαξη αυτή οι αιτίες πρέπει ν’ αναζητηθούν από τη μια στην αναβάθμιση της τεχνολογίας και της αρχιτεκτονικής της καταστολής και από την άλλη στο χωρίς προηγούμενο ατομικισμό των σύγχρονων κρατουμένων.

Οι σύγχρονες φυλακές είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να επιτυγχάνεται ο μεγαλύτερος δυνατός έλεγχος τόσο με φυσικές όσο και με ηλεκτρονικές μεθόδους. Είναι οι κάμερες σε κάθε γωνιά , της απόλυτα τετραγωνισμένης και με απουσία οποιοιδήποτε φυσικού στοιχείου, πτέρυγας. Είναι οι πόρτες που ανοίγουν μόνο ηλεκτρονικά από τα δωμάτια ελέγχου. Είναι και ότι – μια σημαντική λεπτομέρεια- η ταράτσα , το κατεξοχήν καταφύγιο στασιαστών κρατουμένων, δεν είναι προσβάσιμη σχεδόν με κανένα τρόπο.

Από την άλλη είναι η αλλαγή στη σύνθεση του πληθυσμού την τελευταία δεκαετία, που έχει επιφέρει κάποιες αλλαγές στην αντίληψη των κρατουμένων. Ο πληθυσμός των φυλακών δεν αποτελείται ούτε από αιμοσταγείς εγκληματίες ούτε από ρομαντικούς παράνομους . Αποτελείται από μετανάστες της Αφρικής και της Ασίας που τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουν, όχι απλά τη γλώσσα αλλά ούτε καν τον λόγο που είναι στη φυλακή. Αποτελείται από τοξικομανείς των οποίων η θέση είναι στα νοσοκομεία. Αποτελείται από τρομαγμένους απατεωνίσκους και χρεοφειλέτες, την νέα τάση των ελληνικών φυλακών. Αποτελείται από νονούς και μπράβους της νύχτας που με αντάλλαγμα κάποιες μικροεξυπηρετήσεις κρατάνε μια ισορροπία στις ελληνικές φυλακές μεταξύ διαφθοράς και κοινωνικής ειρήνης.

Οι σχέσεις των κρατουμένων μεταξύ τους είναι ψεύτικες, υποκριτικές μέχρι αναγούλας και διπλωματικές. Ένα παιχνίδι κυριαρχίας που λειτουργεί ως τροχοπέδη στο χτίσιμο σχέσεων εμπιστοσύνης, κάτι που μειώνει την αγωνιστική διάθεση η οποία προϋποθέτει την αλληλεγγύη. Διασπασμένοι οι κρατούμενοι σε έθνη και φυλές, σε μικρές και μεγάλες ποινές, σε διαφορετικά αδικήματα, σε προσωπικές διαφορές οι οποίες οφείλονται κυρίως στην πρέζα και σε ατομικά μικροσυμφέροντα, καταστρέφουν την όποια κοινότητα αγώνα θα μπορούσε να δημιουργηθεί . Τελικά όποιος θέλει να διεκδικήσει την ελευθερία του καλείται να το προσπαθήσει μόνος του ή με μερικούς φίλους. Οι συλλογικές λύσεις μοιάζουν σαν ένας ξεπερασμένος ρομαντισμός που ανήκει στη δεκαετία του ’90.

Και γιατί όλα αυτά έχουν σημασία;

Γιατί η φυλακή δεν είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Είναι ο χώρος που συμπυκνώνονται οι λειτουργίες της, οι αξίες της, οι παραδόσεις της, η ηθική της, τα προβλήματα της. Βλέποντας κανείς και αναλύοντας τι συμβαίνει μέσα μπορεί να ερμηνεύσει την κοινωνική αδράνεια έξω.

Θεαματικά και θεμιτά είναι τα ελικόπτερα της απόδρασης όμως ομορφότερες είναι οι φλόγες της εξέγερσης. Δεν πρέπει να πάψουμε να τιμούμε αυτούς που κατάφεραν ή έστω προσπάθησαν να ν’ αποδράσουν, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στόχος δεν πρέπει να είναι να πετάξουμε πάνω από τα τείχη αλλά να χορέψουμε πάνω στα συντρίμμια τους.

Α. Θεοφίλου.

21-3-2013

Ε1 πτέρυγα φυλακών Δομοκού.

 

V

7/10/2012

Η φράση που ακούγεται πιο συχνά εδώ μέσα είναι: «Εγκώ άντικα μέσα!». Το δίκαιο και το άδικο φυσικά είναι σχετικά. Πάντως τα επιχειρήματα τους δεν αντέχουν στην κριτική. Καλά καλά δεν πείθουν εμένα που έχω όλη την καλή διάθεση να πειστώ. Επίσης ο καθένας θεωρεί για τον εαυτό του ότι είναι άδικα μέσα, αλλά βρίσκει δίκαιο να κάθονται όλοι οι υπόλοιποι.

Γεγονός είναι ότι αν οι δικαστές, στα πλαίσια της εκπαίδευσης τους, κάθονταν ένα μήνα στη φυλακή δεν θα «ρίχνανε» τα χρόνια εγκλεισμού σαν να λύνουν λογιστικές εξισώσεις. Θα καταλάβαιναν ότι στη φυλακή κάθονται άνθρωποι και όχι αριθμοί. Άνθρωποι πραγματικοί με ψυχή και σάρκα. Που νιώθουν την απελπισία του εγκλεισμού στο πετσί τους. Κάθε στιγμή. Κάθε χρόνο.

Όμως οι δικαστές έχουν την ηθική του δήμιου. Θάβουν ανθρώπους ζωντανούς, καταστρέφουν οικογένειες και πιστεύουν πώς κάνουν λειτούργημα. Παίρνουν τον μισθό τους, αγοράζουν φαγητό, το τρώνε και δε νιώθουν ανθρωποφάγοι!

08/10/2012

Σήμερα στην πρωινή μου βόλτα στο προαύλιο, είδα κάτι πουλάκια που έκαναν φωλιά στα σύρματα της κορυφής του τοίχου. Οποία διαλεκτική αντίφασις, σκέφτηκα. Το σύμβολο της ελευθερίας βρήκε καταφύγιο στο σύμβολο της στέρησης της.

09/10/2012

Η ανθρωπότητα ζει τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία της και εγώ είμαι στην φυλακή να μαθαίνω τα σκορ του ταξικού αγώνα με δύο βδομάδες καθυστέρηση.

10/10/2012

«Η φυλακή χάλασε. Σήμερα δεν αξίζει να βγάζεις φυλακή ότι και να έχεις κάνει! Παλιά ήταν αλλιώς…» μου εκμυστηρεύτηκε άνθρωπος εβδομήντα χρόνων από τα οποία τα σαράντα πέντε έχει περάσει σε διάφορες φυλακές. Φυσικά δεν απάντησα. Μόνο κοίταξα σαν να είμαι εγκλωβισμένος σε τελευταίο καρέ του Αρκά. Λίγο πιο απελπισμένα και σκέφτηκα: Φυλακόβιος καριέρας, απογοητευμένος που ο 21ος αιώνας σάρωσε όποια αξία άφησε όρθια ο 20ος…

12/10/2012

Πιστεύω ότι  η φυλακή είναι μια συνεχής μάχη. Μια μάχη με τον χρόνο. Να μην πάει χαμένο ούτε λεπτό. Να μην σου στερήσουν τίποτα. Να μην σε αλλοιώσουν καθόλου. Διάβασμα, γυμναστική, γράψιμο και ανάποδα.

13/10/2012

Η αναγκαστική συμβίωση είναι αγχωτική γιατί εκθέτεις την προσωπικότητα σου σε ανθρώπους που αν δεν τα έφερνε έτσι η μοίρα, η τύχη ή η αντιτρομοκρατική, δεν θα τους συναντούσες ούτε σε τρόλεϊ της Πατησίων.. Η μόνη κοινότητα που μπορώ να δημιουργήσω εδώ είναι το τσιγάρο. Κάθεσαι. Δεν έχεις τίποτα να πείς. Μόνο να καπνίσεις παρέα ένα τσιγάρο. Να κοινωνήσεις μέσω του καπνού. Τελικά το έκοψα πριν από δύο βδομάδες.

14/10/2012

Ένας Αλβανός στη διπλανή πτέρυγα έχει βάλει συνδρομητική της Αλβανίας. Το τηλεκοντρόλ το έχει αυτός αλλά σήμα πιάνουν όλες οι τηλεοράσεις από τις γύρω πτέρυγες. Εκεί λοιπόν που αράζεις και βλέπεις τσοντούλα για να μην ξεχάσεις πώς το κάνουν οι χιπατζήδες, αλλάζει το κανάλι και βάζει μπάλα. Όλη του η ζωή είναι τσόντα και μπάλα. Μα αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι το κάνουν και έξω. Δεν χρειαζόταν να μπει φυλακή! Άντικα μέσα και αυτός…

ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΞΑΜΗΝΟΥ

1.

Πίσω από τις διαχωριστικές γραμμές που προσπαθεί να επιβάλει η εξουσία μέσω των media, πίσω από τους ψευδείς διαχωρισμούς  μεταξύ βίας -μη βίας, νομιμότητας-παρανομίας, αγνού αγώνα -αγώνα για την διατήρηση συντεχνιακών προνομίων, αγνού αγώνα –τρομοκρατίας,  αναδεικνύεται η πραγματική τους ενότητα. Μέσω του τρόπου διαχείρισης τους από τα media και του τρόπου αντιμετώπισης τους από την πολιτική -δικαστική -αστυνομική εξουσία , αναδύεται μια βαθιά ενότητα. Η ενότητα της “κοινωνικής απειλής”.

 

Και ως κοινωνική απειλή, στην σύγχρονη επιστημονική δυστοπία που ζούμε, δεν θεωρούνται οι τράπεζες που έχουν ρημάξει την ανθρωπότητα, που έχουν οδηγήσει στον υποσιτισμό, στην απελπισία  και στην αυτοκτονία δισεκατομμύρια ανθρώπους. Που είναι αυτές που κρύβονται πίσω από κάθε κοινωνική πληγή. Κοινωνική απειλή θεωρούνται αυτοί που τολμούν και τις ληστεύουν!

 

Κοινωνική απειλή, στην δημοσιογραφική οργουελική νεογλώσσα, δεν είναι αυτοί που πετάνε χιλιάδες εργαζόμενους -ανθρώπους και όχι αριθμούς- στο δρόμο ως “πλεονάζων εργατικό δυναμικό”, αλλά αυτό το άχρηστο πλεόνασμα που έχει το θράσος να απεργεί παρότι  περισσεύει!

 

Κοινωνική απειλή, δεν είναι οι εταιρείες εξόρυξης χρυσού που καταστρέφουν τον βιότοπο  και κάθε διάσταση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων στην Χαλκιδική, αλλά όταν σαράντα αποφασισμένοι αγωνιστές προσπαθούν  να αντισταθούν σε αυτήν την προοπτική προσθέτοντας λουδίτικα χαρακτηριστικά στον αγώνα τους.

 

Κοινωνική απειλή, δεν είναι κατά την νοσηρή λογική τους, η ανάγκη που οδηγεί γυναίκες να νοικιάζουν το σώμα τους για ερωτική χρήση στον κάθε λιγδιάρη που θέλει να γαμήσει χωρίς καπότα .Κοινωνική απειλή, είναι ότι αυτές οι γυναίκες δεν είχαν την “ευαισθησία” να κάνουν ιατρικές εξετάσεις.

 

Κοινωνική απειλή, δεν είναι οι δεκάδες κάθε μέρα, μαχαιρωμένοι μετανάστες, αλλά το ότι αυτοί μπαίνουν χωρίς άδεια στην χώρα.

 

Κοινωνικοί απειλή, δεν είναι η σε βαθμό ασφυξίας, εμπορευματοποίηση  κάθε γωνιάς της πόλης, αλλά η κατάληψη κτιρίων από αναρχικούς, για αντιεμπορευματική χρήση.

 

2.

Το δόγμα “Νόμος και Τάξη”, συμπυκνώνει την πολιτική ιδεολογία του καθεστώτος που έχει αναλάβει την διαχείριση της κρίσης. Παρά τους τεχνητούς διαχωρισμούς  που προσπαθεί να επιβάλει μέσω των media, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναδεικνύει την ενότητα αυτών που το ίδιο ορίζει ως  εκτός «Νόμου και Τάξης».

 

Την ενότητα των καταλήψεων, των οροθετικών, των κατηγορούμενων για τρομοκρατία, των απεργών στα Μ.Μ.Μ, των αγροτών που κλείνουν τους δρόμους, των νεολαίων που αντιστέκονται, των μεταναστών που βίαια εγκατέλειψαν το μικροαστικό όνειρο.

 

Μισό χρόνο πριν (18/08/2012) και στα πλαίσια του δόγματος «Νόμος και Τάξη», πραγματοποιείται  η σύλληψη μου από την αντιτρομοκρατική. Από την υπηρεσία δηλαδή, που όταν δεν ληστεύει προποτζίδικα και δεν επιδίδεται σε αρχαιοκαπηλία, παίζει το παιχνίδι «μάντεψε ποιός». Χωρίς επιτυχία. Με οδυνηρές συνέπειες. Μια σύλληψη, την εγκυρότητα της οποίας επικύρωσαν οι σύγχρονοι ιεροεξεταστές των media, αναθεματίζοντας την εικόνα μου, καθώς την περιφέρανε από πλάνο σε πλάνο.

 

Μια σύλληψη, για την πολύκροτη υπόθεση της ληστείας της alpha bank στην Πάρο όπου ένας άνθρωπος έχασε την ζωή του στην προσπάθεια του να εμποδίσει την διαφυγή των ληστών, η οποία πασπαλίστηκε και με την “κατηγορία” της συμμετοχής μου στην ε.ο. Σ.Π.Φ.

 

Μία σύλληψη με κατηγορίες (ανθρωποκτονία, απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή, ληστεία, συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και κάτι πλημμελήματα), που όχι μόνο αρνούμαι, αλλά επιπλέον επιστρέφω στους διώκτες μου και στα αφεντικά τους ως χαρακτηρισμούς.

 

Έξι μήνες μετά, σε αναμονή του πρώτου συμβουλίου. Ενός συμβουλίου δικαστών που κάνει εξισώσεις ποινικής λογιστικής για να αποφασίσει αν κάποιος άνθρωπος-και όχι αριθμός- μπορεί να συνεχίσει την ζωή του ή αν πρέπει να παραμείνει για φύλαξη, αποθηκευμένος για ενδεχόμενη μελλοντική χρήση.

 

Έξι μήνες μετά, ο αγώνας για την χειραφέτηση του προλεταριάτου από την εξουσία του κεφαλαίου, ο αγώνας ενάντια στις φυλακές και την κοινωνική οργάνωση που τις παράγει, ενάντια στο δόγμα «Νόμος και Τάξη» συνεχίζεται…

 

Α. Θεοφίλου

Ε1 Πτέρυγα

Φυλακές Δομοκού

Φλεβάρης 2013

(Δημοσιεύτηκε στη σελίδα athens.indymedia.org, https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1459715)